Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, το μεταπολιτευτικό μας πολιτικό σύστημα. Χρεοκόπησε. Χρεοκόπησε την Ελλάδα. Διέλυσε την όποια βιομηχανική παραγωγή τη δεκαετία του ’70. Θέριωσε το κράτος τη δεκαετία του ’80. Εξέθρεψε την διαπλοκή και τη διαφθορά τη δεκαετία του ’90. Αδιαφόρησε πλήρως τα τελευταία 10 χρόνια για τα προβλήματα της πατρίδας και ανέδειξε τον επικοινωνισμό ως πολιτική τέχνη.
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, τα media. Ωραιοποιούσαν την πραγματικότητα ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Το βράδυ τα κροκοδείλια δάκρυα θα περισσεύουν. Οι αναλύσεις θα επιβραβεύουν την κίνηση της κυβέρνησης ως εθνική αναγκαιότητα.
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, οι συντεχνίες. Αντιδρούσαν σε όποια αλλαγή. Κατέφευγαν στον λαϊκισμό σπιλώνοντας οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική κίνηση. Και όλα αυτά; Για τη διατήρηση των κεκτημένων που οδηγούσε τους εκπροσώπους τους στην αίθουσα του κοινοβουλίου.
Τα τρία κακά της μοίρας μας που ανδρώθηκαν με την ανοχή σημαντικής μερίδας της κοινής γνώμης. Σήμερα κρεμάται από ξύλου και ...
